Wat maakt het Internationaal Toernooi zo uniek?
 LEUSDER VOETBALLIEFHEBBER IS TROTS OP ZIJN INTERNATIONAAL JEUGDTOERNOOI Met Pinksteren ben ik twee dagen aanwezig geweest op het Internationaal Jeugdtoernooi bij Roda’46 in Leusden. Ik was er niet de volledige tijd, maar op beide dagen een paar uur. Daar heb ik geen spijt van, het toernooi kent een lekkere ontspannen sfeer. Ik heb me uitstekend vermaakt. Maar waardoor is de sfeer zo speciaal tijdens dit toernooi? Ik heb geprobeerd te ontdekken waarom juist dit voetbaltoernooi zo bijzonder is. Zijn het de tegenstanders? Het zijn goede ploegen. Met Helsingborg, Veijle, KV Mechelen en Jablonec heeft de organisatie leuke clubs weten te strikken. Ook de Nederlandse voetbalploegen zijn goed. AZ, FC Utrecht en Vitesse spreken aan. Maar dit kan niet de oorzaak zijn van de unieke gezelligheid. De organisatie dan? Het gebeuren rond het toernooi is gewoon top. Alles is tot in detail geregeld. Overal is aan gedacht. Het ontbreekt de deelnemers aan niets. Maar ook hierdoor is de sfeer niet zo heerlijk. Wat brengt dan het speciale gevoel? Toen ik in het Algemeen Dagblad een interview met Bert van Hunenstijn las begreep ik dat hij de spijker op de kop sloeg:: “Alles wat iets met Roda’46 te maken heeft is trots op dit toernooi. Daar moet je vanaf blijven.” Dat is het precies! Iedere Leusdense voetballiefhebber is buitengewoon trots op zijn toernooi. Nooit hoorde ik vaker: “Zal ik dat even doen?”, “Moet ik die vlaggen vast wegbrengen?”, “Zullen we samen even dat podium pakken?” Iedereen is bereid om de handen uit de mouwen te steken. Vrijwilliger, organisator of gewoon bezoeker helpt waar nodig. Met z’n allen zorgen ze dat het toernooi op rolletjes loopt. Er is geen volwassene die zich binnen de hekken bevindt. En mocht dat wel zo zijn, dan is een seintje van een omstander genoeg. Langs de velden heb ik geen onvertogen woord gehoord en geen kwaad gezicht gezien. O ja, toch eentje. Een meneer, die zijn boosheid niet kon verbergen, omdat het zo lang duurde voordat een ambulance kwam voor een mevrouw, die was bevangen door de hitte (overigens gaat het met de mevrouw weer uitstekend). De boze heer was zijn teleurstelling al weer gauw vergeten. Het feit dat SV Argon de tweede dag niet kwam opdagen, werd feilloos opgelost door de toernooileiding. Een onderlinge competitie voor de vijfde, zesde en zevende plaats, waardoor de deelnemers toch allemaal het juiste aantal wedstrijden speelden. De toeschouwers, vrijwilligers en organisatie wensten hun toernooi er niet door te laten verpesten. Wat je alleen hoorde: “Nooit meer uitnodigen, die lui”. Wat ook bijdraagt aan de trots is het feit dat alle buitenlandse spelers zijn ondergebracht bij gastouders. Dat brengt een aparte sfeer, want de gastouders komen hun gasten natuurlijk aanmoedigen tijdens de wedstrijden. Voor even zijn ze niet voor Roda’46, maar supporten ze Helsingborg of KV Mechelen. Af en toe zie je een speler na een doelpunt juichend naar zijn gastouder lopen om hem of haar om de nek te springen. Kleine jochies en meiden spreken over “hun” Tsjechen of Zweden. Behalve een Hollandse pot, wordt er ook vaak een barbecue georganiseerd waar alle spelers van een buitenlandse club en hun gastouders aan deelnemen. De meeste voetballers krijgen de beschikking over fietsen van hun gastgezin. De route gaat meestal naar de plaatselijke kroegen. Die hebben het vooral op zaterdagavond opvallend druk door de vele buitenlandse gasten. Interessant vinden ook sommige Nederlandse meisjes het. Enkele meiden weten een buitenlandse voetballer aan de haak te slaan. Het zal je maar gebeuren dat je met de nieuwe Messi hebt gezoend. Het moet voor een scheidsrechter heerlijk zijn om op zo’n toernooi te fluiten. Hij heeft onafhankelijke grensrechters. Hij krijgt geen enkel commentaar op zijn leiding door vervelende toeschouwers. Niemand uit het publiek, die zich druk maakt over een al dan niet terecht gegeven penalty. Ja, de spelers reageren af en toe. Maar nooit lang. Het is duidelijk dat vervelend gedrag niet wordt getolereerd bij de topclubs. En zo hoort het ook. Als de voetballers maandagmiddag weer huiswaarts gaan worden ze uitgebreid uitgezwaaid door de Nederlandse aanhang. Gastouders (en hun eigen kinderen) , maar ook de vriendinnen, staan met tranen in de ogen de bussen na te kijken. “Volgend jaar weer?” “Ja zeker weten, dit is uniek!” Kon dit sfeertje maar altijd om de voetbalvelden heersen. Hieronder staan nog wat foto’s van onze Kiddy’s, die in de tenues van de bezoekende clubs het toernooi openden. Over een jaar of twaalf spelen ze in hun Rodashirtje zelf tegen buitenlandse toppers.                              |
